Alleenstaande moeder Angela met overtuiging ‘gastgezin’

31 maart 2022
Foto van Angela van Hees en haar opvang gezin

Angela van Hees had zich al voor de opening van het opvangcentrum voor Oekraïense vluchtelingen naast haar wijk aangemeld als gastgezin via het burgerinitiatief ‘Project Vervoer en Gastgezinnen Oekraïne’. Vrij snel was er ook een match. Een vrouw met drie jonge kinderen en een kat. Gevlucht uit Propivinsky, ten oosten van Kiev. Halverwege de route naar het zwaar getroffen Charkov, dat 500 kilometer verder ligt.

“Ik vond dat ik iets moest doen. Je voelt je zo ver weg zo machteloos. Ik heb de ruimte want ben alleenstaande moeder met een zoon van 7, Isaac. En ik wist ook waar ik aan begon want heb gewerkt in de sociaal juridische dienstverlening. Dus het ging niet over een nacht ijs. Ook lang over nagedacht en heel goed overwogen, want je geeft ook wat op. Maar ik kon niet alleen maar toekijken.”

Je leest nu veel verhalen van Nederlandse gastgezinnen die snel spijt krijgen. Hoe zit dat bij jullie?

“Goed. Zoals al gezegd, heb ik er heel lang over nagedacht. Je wilt die mensen niet snel nog een trauma bezorgen. Ik voorzie geen problemen. Mijn gasten bestaan uit een heel rustige moeder en drie lieve rustige kinderen. In het begin was het even aftasten en zoeken naar een goede methode van communiceren. Tussen mijn zoon en de Oekraïense kinderen klikte het meteen geweldig. Geen enkele taalbarrière voor kinderen. En met de moeder redde ik me al snel met behulp van de app Say Hi. Dat werkt goed. Maar vaak hoef je niet eens te praten. Moeders begrijpen elkaar ook zo wel.”

“Ik geef hen natuurlijk zoveel mogelijk de ruimte en privacy, maar we doen ook gezamenlijk dingen. We hebben de wijk verkend en boodschappen gedaan. Ik zie ook, dat ze zich steeds meer op hun gemak voelen. De middelste van de kinderen is nog wat stiller. De enige die nog niet echt is gewend, is de kat. De eerste dagen was het dier heel erg van slag. De kat is flink getraumatiseerd. Het gezin volgens mij ook, maar dat tonen ze niet zozeer. Misschien ook omdat ze hier een sterk gevoel van veiligheid hebben.”

Wat is nu het lastigste?

Angela: “Vader moest achterblijven in het vaderland. Hij wordt momenteel getraind voor de oorlog. Dat weten de kinderen natuurlijk ook en het zorgt voor enige spanning. Daar moeten we allemaal mee omgaan. Maar kennelijk verloopt dat goed, want de moeder heeft al tegen mij gezegd, dat ze blij is dat ze terecht zijn gekomen bij een sterke vrouw. Andersom heb ik van haar intussen ook een hoge pet op. Een sterke moeder en intelligente vrouw.”

“Ze wil ook heel graag aan de slag in Nederland. Vooral om iets terug te doen voor het land en voor mij. Voorlopig moet ik alles betalen. Zij hebben geen geld. Maar dat wist ik van tevoren en heb ik ingecalculeerd. Voor nu geen probleem, maar als het veel langer gaat duren zou ondersteuning via het Rijk welkom zijn. Ik trek met niet terug. De verantwoordelijkheid geef ik niet zomaar weer weg. Maar ik hoop wel op een beetje hulp.”

Schrijver: Frank van Geloven
Foto: Sandra Peerenboom