Natascha en Anna in spanning, maar wel met veilig gevoel

31 maart 2022
Moeder Natascha en dochter Anna

Moeder Natascha (46) en dochter Anna (9) verlieten 14 maart halsoverkop Berdichev, een voorstadje van Kiev, om een veilige plek in het westen te zoeken. Echtgenoot en de 25 jarige zoon bleven achter. Ze moeten zich gereed houden voor de strijd en verrichten nu vrijwilligerswerk in en rond Kiev. Het achterblijven van de dierbare familieleden én de hoogbejaarde ouders van Natascha zorgt natuurlijk voor de nodige spanning. Natascha: “Natuurlijk zijn we daar dagelijks mee bezig. Maar belangrijk is ook dat Anna nu veilig is.”

Moeder en dochter hebben een lang en niet ongevaarlijk avontuur achter de rug. Een reis per auto naar de Oekraïense-Poolse grens. Met het front aan de noordzijde van de route steeds dreigend in de buurt. Het was niet makkelijk, maar het werd veiliger toen ze Polen binnenkwamen. Daar verbleven ze in twee opvangcentra. Na een dikke week kreeg Natascha het nieuws dat ze welkom waren in Nederland. We spraken met beiden in het opvangcentrum aan de Bruistensingel. Met behulp van Musab, een Engels sprekende Irakees die 15 jaar geleden in Oekraïne een studie tandheel kunde is gaan volgen en ook heeft afgerond.

Wat wist je van Nederland?

Natascha, lachend: “Dat je hier overal in winkels legaal softdrugs kan kopen.” Ze weet inmiddels wel dat dat niet helemaal klopt en vooral een cliché is, wat onder buitenlanders circuleert. “Maar ik wist ook, dat het een land is van bloemen en vooral van bijzondere koeien.” Koeien? “Ja, jullie koeien zijn bij ons heel beroemd. Beste koeien ter wereld. Vlees van Nederlandse koeien is in Oekraïne heel exclusief.”

Heb je nu al iets meer van ons land gezien, of in ieder geval van de stad waar je nu bent?

Natascha: “Helaas niet. Onze wereld is nu vooral beperkt tot het opvangcentrum en het kantorendistrict waar we zijn. Daar wandelen we. Er zijn speelplekken voor de kinderen. Ja, ik zou graag de omgeving willen verkennen en Anna op een ijsje willen trakteren, maar we hebben geen geld. Maar alles moet nog op zijn plaats vallen.”

Ze wil ook niet ondankbaar overkomen. “Het is echt fantastisch wat Nederland voor ons doet. De situatie in dit opvangcentrum is niet ideaal. Maar het is hier veilig, toch wel rustig en schoon. Dit is niet definitief, dat weet ik ook wel. Voor mij is nu het voornaamste dat Anna veilig is en zich op haar gemak voelt. En dat gaat steeds beter.”

De spanning over Oekraïne blijft wel als een donkere wolk boven hun hoofden hangen. “We kijken de hele dag naar de nieuwsuitzendingen en we hebben regelmatig contact met onze familie in Oekraïne. Gelukkig kan dat nog steeds wel.”

Wat de nabije toekomst in Nederland voor hen brengt en of er nog perspectief komt voor een terugkeer naar haar vaderland weet zij nu natuurlijk ook niet. Wel dat ze graag hier zou willen werken. Ze was in Oekraïne doktersassistente, maar de taalbarrière zal hier voorlopig wel een groot struikelblok zijn. Ze spreekt alleen Oekraïens en Russisch. “Ik wil snel Nederlands leren, maar weet nog niet hoe. Ik verwacht dat dat allemaal wel op zijn plaats gaat vallen. We zijn net hier en ik zie dat de mensen hier alles doen om ons te helpen. Dat is echt hartverwarmend.”

Heb je al gehoord van Nederlandse gastgezinnen die vluchtelingen opnemen?

“Jazeker. Ik vermoed dat het onze volgende stap wordt. Er zijn hier al enkele gezinnen vertrokken naar gastgezinnen in de buurt. Wij zijn maar met zijn tweeën. Dat maakt de kans iets groter denk ik. We zijn geduldig en zien wat er gaat komen. Een gastgezin zou in meerdere opzichten een goede stap zijn. Anna is gluten intolerant en eten is voor haar moeilijk. Dat is niet altijd glutenvrij en dan wordt ze ziek. In een gastgezin kan ik dan zelf voor haar koken. Ze zoeken hier al naar een tijdelijke oplossing met het eten. Het zou fijn zijn als dat lukt en dan ook naar school.”

Schrijver: Frank van Geloven
Foto: Sandra Peerenboom