Marina liet haar ouders en broer achter in Odessa

20 april 2022
Foto van Marina, gevlucht vanuit Odessa

Marina uit Odessa heeft een nog grotere stap gemaakt dan veel andere vluchtelingen. De 23-jarige kwam helemaal alleen naar Nederland. Haar ouders en broer bleven achter in de Oekraïense kustplaats. Zij wilde ook niet weg, maar haar ouders drongen aan op een vertrek naar het westen. De voormalige rechtenstudente moest en zou veilig zijn. Via een vluchtroute door vier landen kwam ze op 6 april in ’s-Hertogenbosch aan. Ze heeft haar draai al gevonden. Een goedlachse blondine die zomaar jouw buurmeisje zou kunnen zijn, alleen spreekt ze geen woord Nederlands of welke westerse taal dan ook.  

Elena werkt voor de gemeente op de vluchtelingenlocaties. Ze heeft Pools-Russische roots maar woont al lang in Nederland, waarvan de laatste 15 jaar in Vught. Zij schuift aan als tolk, maar blijkt zich ook een beetje moederlijk te ontfermen over het meisje dat zelfverzekerd lijkt, maar toch ook een beetje eenzaam is. Elena: “Ze is een hele slimme meid, die niet stil wil en kan zitten. Ik heb hier een vrijwilligerstaak voor haar geregeld. Ze maakt linnengoed setjes klaar voor de andere bewoners. Dat doet ze goed en ondanks haar hoge opleiding met veel plezier.”

Nederlands leren

Marina bekent dat ze wel meer wil, maar begrijpt ook dat de taalbarrière daarvoor een grote handicap is. “Ik wil snel Nederlands leren”, verzekert ze. “Want dan zijn er meer mogelijkheden. Op termijn wil ik natuurlijk terug naar mijn familie. Maar dat kan best wel eens heel lang duren. Ik denk dat er hier voor mij wel kansen zijn, maar ik moet eerst de taal beheersen.”

Ze heeft ’s-Hertogenbosch nog niet intensief verkend, maar haar gevoel over de stad en met name de bewoners is goed. “Qua mentaliteit lijkt het volgens mij hier heel erg op Odessa. Ik heb nog niet veel van de stad ’s-Hertogenbosch gezien, maar al wel mensen ontmoet en dat was aangenaam. Open mensen, geïnteresseerd en heel behulpzaam. Voor ik naar Nederland kwam, was ik een paar dagen in Duitsland, maar dat was anders. Niet onvriendelijk, maar formeler dan hier. Volgens mij is het makkelijk om hier contacten te leggen.”

Tolerant en vriendelijk

Marina had van vrienden positieve verhalen over Nederland gehoord. “Meest tolerante en vriendelijkste land van West-Europa. Een moderne en democratische samenleving. Natuurlijk ben ik nog maar kort hier, maar alles komt tot nu toe uit. Het bevalt me hier nu al goed. Misschien nog meer wanneer ik de stad en de omgeving beter ken.” Ze hoopt op korte termijn al eenvoudig werk te vinden waarvoor talenkennis niet essentieel is. En dan vooral in het hotelwezen. In Oekraïne is ze na haar rechtenstudie immers niet in die richting verder gegaan, maar switchte zij naar de hotelbranche. 

Marina: “Ik zag mezelf niet mijn hele leven tussen de documenten doorbrengen. Ik houd van mensen en wil met mensen werken. Via vrienden vond ik een baan bij een hotel in Ivano Frankivsk. Dat ligt in het skigebied van Oekraïne. Dat beviel mij goed. Ik heb voor de komst naar Nederland daar ook nog even gewoond. Weg uit Odessa. Daar werd het steeds gevaarlijker met Russische oorlogsschepen voor de kust, die nu en dan granaten afvuurden. Het leek wel of ze wilden laten zien, dat ze er ook nog zijn. Odessa is nog geen grote hel, maar helemaal veilig is het er ook niet.”

Jouw ouders en broer zijn er nog. Hoe gaat het contact nu? 

“Ik spreek hen twee keer per dag via Wiber, dat is een soort WhatsApp. Dan kunnen we ook gratis bellen. Natuurlijk denk ik steeds aan ze. Dat maakt me nu en dan wel droevig, maar dat probeer ik te verbergen. Het is niet anders. Zij zijn blij dat ik veilig ben. Dat voel ik mij ook, maar de zorgen om mijn familie gaan niet weg.”

Schrijver: Frank van Geloven
Foto: Sandra Peerenboom