We doen alles waar hulp bij nodig is

20 april 2022
Twee studenten van Avans

Elke dag fietst Ina Tilma, docent Social Work op de Avans Hogeschool, op weg naar haar werk langs het grote, lege kantoorpand aan de Hervensebaan. Het gebouw staat naast de Hogeschool. Toen ze hoorde dat het oude kantoorpand onderdak ging bieden aan Oekraïense vluchtelingen wilde ze daar samen met studenten haar steentje aan bijdragen.

“Behalve dat het onze ‘nieuwe buren’ zijn, is dit waar social work over gaat, vertelt Ina. “Over mensen opvangen, welkom heten, begeleiden. We waren al aan het bedenken wat we konden betekenen, toen Farent aan ons vroeg of onze studenten wilden ondersteunen in hun werkzaamheden. Met die vraag zijn we direct aan de slag gegaan. We hebben een oproep verspreid in de school en – tot nu toe – hebben twintig studenten zich aangemeld. Zij zijn al aan het werk op de noodopvang aan de Hervensebaan.” 

Van betekenis zijn

Twee van die studenten zijn Tasha Demandt (23, derdejaarsstudent) en Benthe van Uden (18, eerstejaarsstudent). Ervaring met het werken met vluchtelingen hadden beiden nog niet, maar toch reageerden ze op de oproep. Tasha: “Eigenlijk verbaas ik mezelf ook een beetje dat ik hier nu ben. Ik ben soms nog best wel wat onzeker in mijn communicatie. Het werken met mensen die een andere taal spreken, vind ik dan ook lastig. Maar door de noodzaak en het écht iets kunnen betekenen voor de vluchtelingen besloot ik hier aan de slag te gaan.” Benthe werd aangemoedigd door haar mentor om te reageren op de oproep. “Zij heeft ervaring met vluchtelingenwerk en zag in mij wel iemand die dit werk goed kon doen.”

De werkzaamheden die de studenten uitvoeren, zijn enorm verschillend. “We doen alles waar hulp bij nodig is”, vertellen beide dames. En dat is dan ook echt alles. Van kasten bouwen tot kamernummers op deuren plakken en van meegaan naar een huisartsbezoek tot samen met de kinderen tafelvoetballen. Elke dag is weer anders. “Het leukste vond ik het uitdelen van de sleutels”, vertelt Tasha enthousiast. De bewoners hadden nog geen sleutel van hun kamers, dus in het begin kon nog niets op slot. Toen ik de sleutels kwam brengen, vlogen sommigen me om mijn nek van geluk. Iets wat voor mij een simpel ‘klusje’ leek, was voor hun enorm belangrijk. Eindelijk konden de kamers op slot en hadden ze het gevoel dat ze iets meer privacy kregen.”

Volle overtuiging

Tasha en Benthe geven aan goed om te kunnen gaan met het leed dat ze zien en schrijnende verhalen die ze horen. Benthe: “We praten erover met elkaar en ook vanuit school worden we begeleid en in de gaten gehouden. Over het algemeen is de sfeer goed en vergeet je soms even dat de mensen hier zijn vanwege de oorlog.” “Maar helemaal vergeten doe je het toch niet”, vult Tasha  aan. “Zo raakte een Oekraïense mevrouw in paniek van het geluid van helikopters die overvlogen. Toen hebben we haar echt even moeten kalmeren.”

Het feit dat je er dan voor de vluchtelingen bent, zorgt voor beide studenten dat ze het werk met volle overtuiging blijven doen. “We blijven helpen waar nodig. En we proberen een positieve sfeer te brengen door leuke activiteiten te bedenken, zoals een paasviering en het vieren van Koningsdag.”

Foto: Sandra Peerenboom