Elke dag vrouwendag

Portret Katren Alshoufi:

“Toen ik net in Nederland was, kon ik moeilijk slapen. Alles was veilig, en toch voelde mijn lichaam dat nog niet zo. Dat had tijd nodig. Nu voel ik me veilig. Niet honderd procent, maar meer dan negentig. Ik kom uit Al-Sweida, een stad in het zuiden van Syrië. Als mijn kinderen daar naar school gingen, was ik bang. Niemand wist wat er kon gebeuren. Ook vanwege ons geloof, wij zijn Druzisch, leefden we met die onzekerheid. Hier is dat anders. Dat gevoel van veiligheid heeft ruimte gemaakt.”

Werk

“Vanaf het begin wilde ik actief zijn. Ik ging meteen naar school om Nederlands te leren, eerst in Den Bosch en later in Eindhoven. Daarnaast ging ik aan het werk. Ik heb verschillende banen gehad: in een schoolkantine, bij kooklessen en nu werk ik bij de balie van een school. Studenten, docenten en bezoekers komen daar langs. Ik vind het leuk om met mensen te praten en dingen te regelen. Tegelijkertijd doe ik veel vrijwilligerswerk. In het museum en op het azc, waar ik vertaal. Dat doe ik bewust. Ik weet hoe moeilijk het is om een nieuwe taal te spreken en je weg te vinden in een nieuw land. Door anderen te helpen, help ik ook mezelf.”

Elkaar respecteren

“Via mijn vrijwilligerswerk ben ik ook bij de dialoogbijeenkomsten terechtgekomen. Op het azc raakte ik in gesprek met een vrouw die dialoogleider was. Zij vroeg of dat misschien ook iets voor mij zou zijn. Dat heb ik geprobeerd, en het voelde meteen goed. Als dialoogbegeleider bereid ik me altijd goed voor. Ik lees over het onderwerp en denk na over mogelijke vragen. Aan tafel zitten mensen met verschillende achtergronden en culturen. We praten over opvoeding, over social media en over hoe ouders en kinderen beter met elkaar om kunnen gaan. Wat ik daar het mooiste aan vind, is dat mensen elkaar respecteren. Iedereen blijft zichzelf, maar je bent er wel voor elkaar.”

Kracht

“Vrouw-zijn betekent voor mij dat je de ruimte neemt om te doen wat nodig is. In de stad waar ik vandaan kom, hebben vrouwen vrijheid om te werken, te studeren en keuzes te maken. Als ik iemand kan helpen, vrouw of man, dan doe ik dat meteen. Die houding neem ik overal mee naartoe. In de dialoogsessies zie ik hoe mensen met verschillende achtergronden samen aan tafel zitten, elkaar steunen en respecteren. Dat vind ik het mooiste: dat verschillen er mogen zijn, zonder dat ze ons uit elkaar drijven. De kracht om mijn ambities waar te maken haal ik niet alleen uit mezelf, maar ook uit de mensen om mij heen. Mijn familie, mijn man en mijn kinderen steunen mij in alles wat ik doe. Ze zijn trots op mij. Ook mijn ouders, die nog in Syrië wonen, wensen ons altijd geluk en veiligheid. Die steun voel ik elke dag.

Vooruitkijkend wil ik mij blijven ontwikkelen. Mijn Nederlands kan ik nog verder verbeteren. Ik wil groeien in mijn werk en blijven bijdragen aan de samenleving om mij heen. Wat ik andere vrouwen wil meegeven, is simpel: geloof in jezelf. Ook als niemand je steunt, blijf jezelf steunen. Wees trots op wat je al hebt bereikt. Voor mij voelt elke dag als vrouwendag.”