Luisteren, voelen, verbinden

Portret Wies Paree:

“Ik ben altijd op zoek geweest naar vrouwen. Vrouwen die ouder zijn dan ik, vrouwen die hun eigen weg zijn gegaan. Al vroeg begon die zoektocht: ik benaderde oudere vrouwen en wilde begrijpen hoe zij geworden zijn wie ze zijn, welke keuzes ze maakten, wat hen gevormd heeft, waar ze ruimte voelden en waar niet. Nieuwsgierigheid naar mensen en hun levens loopt als een rode draad door alles wat ik doe.”

Tekenen en dansen

“Ik studeerde aan de kunstacademie en tekenen was mijn eerste taal. In mijn atelier in Den Bosch tekende ik mensen die tegenover me zaten. Niet zozeer om het beeld, maar om het contact dat ontstond. Gaandeweg merkte ik dat tekenen ook een tussenstap kan zijn, een filter. Dans voelt directer: zonder papier ertussen, met het lichaam als middel. Vanuit diezelfde behoefte aan ontmoeting kwam ik een paar jaar geleden in contact met ‘’s-Hertogenbosch in dialoog’. Ik had zelf meegedaan aan een dialoogsessie en werd geraakt door wat er gebeurt wanneer mensen die elkaar niet kennen, samen praten over kwetsbare onderwerpen. Ik was zo enthousiast dat ik daarna zelf dialoogleider werd bij ‘Opvoeding in dialoog’.

Jongeren

“Ik werk daarin vaak met jongeren, meestal in groepen met veel verschillende achtergronden. Dat raakt me, ook omdat ik zelf ben opgegroeid in een overwegend witte omgeving. Pas rond mijn achttiende besefte ik hoe beperkt mijn blik was geweest. In dialooggesprekken zie ik hoe anders jongeren met elkaar omgaan, welke woorden ze gebruiken en welke ervaringen ze meebrengen. Door naast hen te zitten en echt te luisteren, verbreedt mijn wereld telkens opnieuw. Ik zie hoe aandacht en betrokkenheid groeien zodra er veiligheid is. Dat moment, waarop verschil geen barrière meer is maar een uitgangspunt voor contact, blijft me raken.”

Openen

“Als dialoogleider zorg ik voor die veilige ruimte. Ik stel kaders, luister scherp en verbind wat mensen zeggen. Mijn eigen enthousiasme speelt daarin een rol: wanneer ik zie dat iemand geraakt wordt, benoem ik dat en nodig ik uit om verder te praten. In die kleine verschuivingen groeit mijn vertrouwen in mensen. Het besef dat een gesprek echt iets kan openen. Naarmate ik ouder werd, leerde ik dat voelen mag. Dat emoties er mogen zijn. Ik merk ook dat vrouwen over het algemeen meer ruimte krijgen om te voelen dan mannen. Die ruimte, om te voelen en daar woorden aan te geven, zie ik als een kracht. Het helpt me om verbinding te maken en kwetsbaarheid toe te laten, bij anderen én bij mezelf.”

Buurtverbinder

“Mijn nieuwsgierigheid naar vrouwen stopt niet bij jongeren. Ik woon als buurtverbinder in een seniorencomplex, waar ik veel één-op-één contact heb met bewoners, vooral vrouwen van tachtig jaar en ouder. Ook hier luister ik naar levensverhalen en naar keuzes die zij maakten. Ik ben nieuwsgierig naar vrouwen die andere paden volgden dan vanzelfsprekend was, en naar hoe vrouw-zijn zich vormt door de jaren heen.”

“Ik zie mezelf niet als iemand met een vastomlijnd doel. Voor mij gaat het om aanwezig zijn, om ruimte maken voor ontmoeting tussen mensen die van elkaar verschillen. Niet om antwoorden te geven, maar om te blijven luisteren naar hoe vrouwen hun plek in de wereld vormgeven. Ieder op hun eigen manier.”