Wij zijn degenen die hier straks wonen, leven en werken

Portret Sanne Woppenkamp:

“Ik loop graag door Den Bosch. Door de straten waar het leeft, maar ook langs plekken waar je elkaar net niet tegenkomt. Deze stad blijft me fascineren. Misschien juist omdat ik hier ben opgegroeid. Als jongerenambassadeur kijk ik naar Den Bosch vanuit de blik van jongeren: hoe is het om hier te wonen, je plek te vinden en mee te mogen praten? Wat mij drijft is geen groot ideaal, maar betrokkenheid. Ik wil dat Den Bosch een fijne stad is voor de mensen die hier wonen. Door te luisteren, te verbinden en ruimte te maken voor perspectieven die niet altijd vanzelf worden gehoord.”

Ruimte geven

“Als kunstdocent werk ik voor podia en culturele instellingen in Den Bosch en Eindhoven. Bij Willem Twee leid ik scholieren rond om ze kennis te laten maken met het cultureel aanbod in Den Bosch.  Het gaat me niet alleen om kunst laten zien, maar om jongeren ruimte te geven en een breder perspectief te bieden. Eén-op-één zijn ze nieuwsgierig, open en vaak verrassend eerlijk. Door gewoon interesse te tonen en dichtbij te komen, ontstaat er ruimte voor gesprek en verbinding.

Meepraten

“Als jongerenambassadeur vertegenwoordig ik geen vaste groep. Ik probeer vooral een schakel te zijn. Elke week komen we met de jongerenambassadeurs samen en schuiven er mensen aan met vragen of plannen voor de stad. Dat zijn soms grote onderwerpen, zoals nieuwbouw en veiligheid in de stad, en soms juist kleinere, maar bepalende dingen: de woordkeuze op een gemeentepagina ‘Ik word 18’. Ik vind het belangrijk dat jongeren niet pas worden gevraagd als alles al vastligt. Wij zijn degenen die hier straks wonen, leven en werken. Onze ervaringen helpen om plannen beter te laten aansluiten bij hoe de stad écht wordt gebruikt. In die rol als jongerenambassadeur heb ik de portefeuille sociale cohesie. Ik zie hoe makkelijk mensen in hun eigen bubbel blijven. We zijn online, maar echte verbinding voelt soms ver weg. Eenzaamheid is niet altijd zichtbaar, maar wel aanwezig. Ik geloof dat ontmoeting helpt om dat te doorbreken. Kunst, cultuur en laagdrempelige initiatieven kunnen daarin veel betekenen: plekken waar je samenkomt rond een onderwerp, een ervaring of een gesprek. Niet om alles meteen op te lossen, maar om elkaar weer te zien.”

Jezelf zijn

“Vrouw-zijn speelt voor mij niet altijd een grote rol, maar soms wordt het ineens voelbaar. In gesprekken met andere vrouwen hoor ik verhalen die me bewuster maken van wat wel en niet oké is. Zelf voel ik me meestal veilig in de stad, maar ik weet ook dat dat niet vanzelfsprekend is. Juist daarom vind ik het belangrijk om jonge meiden mee te geven dat hun gevoel ertoe doet. Dat je iets mag zeggen als iets niet goed voelt, en dat je ruimte mag innemen om jezelf te zijn. Niet door harder te worden, maar door trouw te blijven aan wie je bent.”

“Ik denk niet in grote einddoelen of vaste plannen. Wat er nu speelt, vraagt mijn aandacht, en van daaruit kijk ik verder. Dat kan iets kleins zijn: een mooi gesprek, iemand inspireren, of raken, een ander perspectief toevoegen. Ik geloof dat verandering vaak begint in het alledaagse. Zolang ik kan blijven luisteren, aanwezig kan zijn en mensen met elkaar kan verbinden, voel ik dat ik op de juiste plek zit.”