VeadsEat - Elsa ziet het weer zitten

Als ze op straat iemand ziet lopen die een beetje op haar vader lijkt, wordt ze nog wel eens nerveus. Maar verder heeft Elsa (49) de stress over hem achter zich gelaten. Wat daarbij helpt: ze is vrijwilligster bij VeadsEat. “Hier vind ik vrienden, gezelligheid en rust.”

Altijd op haar hoede

Elsa wil niet met haar achternaam in dit stuk. Zoals ze ook niet op de foto wil. “Te veel risico.” Haar vader woont dan wel in een andere stad, maar de informatie zou zomaar bij hem terecht kunnen komen en dat brengt de Bossche in gevaar. Waarmee meteen een tipje van de sluier is opgelicht van één van de vele verhalen van de deelnemers en vrijwilligers van VeadsEat. Er zijn meer van die verhalen, weet Elsa. “Er is hier een dame die zich door omstandigheden moet ontfermen over haar kleinkinderen. Ze kan het niet aan, ook financieel niet. Dat raakt me.

Meer dan een maaltijd

Veads staat voor Voor Elkaar Aan De Slag, een organisatie die zich op tal van manieren inzet voor mensen die het zonder die hulp niet redden. Kleding wordt ingezameld en weggeven, maaltijdpakketten worden samengesteld en uitgedeeld, zogeheten hoarders krijgen hulp bij het leeg maken van huis én hoofd en dan is er dus nog VeadsEat: elke dinsdag is er aan de Bilderdijkstraat voor pakweg twintig mensen een gratis warme lunch. Het is mogelijk dankzij een bescheiden subsidie, mensen die onbetaald de boel regelen en aan gratis eten en drinken geschonken door een aardige supermarkteigenaar in Vinkel.

Zo gaat het hier

“Vinkel, ja. Een van de mensen achter dit initiatief woont daar. Zo gaat het hier dus: de ruimte waar we zitten, het eten en drinken en de mensen die meedoen als gast of kok – het is allemaal gebaseerd op toevallige contacten. Op via-via. Zo kwam ik ook hier.” Elsa kwam met Veads in contact toen ze diep in de schulden zat. Schulden, op haar naam gemaakt door haar vader.

Een leven met omwegen

Het had zomaar anders en vooral beter kunnen lopen. Want Elsa, afkomstig uit Servië en sinds 1992 in Nederland, volgde met succes de mavo, het mbo en het hbo. In die tijd ging het economisch prima met Nederland en zouden de banen voor het oprapen moeten liggen. Niet voor Elsa. Vooroordelen vanwege haar afkomst? “Die kaart ga ik niet trekken.” Hoe dan ook: Elsa werd onder meer schoonmaakster, postbezorgster en bioscoopmedewerkster. “Waar ze me eerst niet wilden omdat ik te hoog zou zijn opgeleid. Het is me wat.”

Pijn, maar onder de mensen

De problemen met haar agressieve vader bleven haar achtervolgen. “En zo kwam ik in contact met Veads, waar me enkele keren per week een gratis maaltijd werd aangeboden.” Alsof de armoede nog niet erg genoeg was, werd Elsa ziek. De spieraandoening fibromyalgie bezorgt haar onafgebroken pijn. Werken kan ze niet meer, maar Elsa besefte al snel dat ze onder de mensen moest komen.

Van gast naar vrijwilliger

“En zo werd ik van gast bij Veads er vrijwilligster. Vier dagdelen in de week ben ik actief met boodschappen doen, koken en andere zaken. Ze weten hier van mijn kwaal. Dus als het even niet gaat, dan ga ik zitten en roert een ander door de pannen. Ik heb hier nieuwe vrienden gemaakt.” Ze wijst naar twee van hen. “Dat zijn Yvonne en Irma. Ik zie ze niet alleen hier, maar ook bij hen of mij thuis.” Ze stelt met een glimlach vast dat ze dan wel altijd pijn heeft, maar dat het goed met haar gaat. “Ik kan je de spaghetti aanbevelen. En anders wel het toetje, chocoladecake.”